Δύο είναι οι ασφαλείς δρόμοι που ένας ορθόδοξος πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του...

Γιατί το Ορθόδοξο Ήθος απλά έχει εκλείψει από τους περισσότερους στην κοινωνία μας. Και εξηγούμαι.

Δύο είναι οι ασφαλείς δρόμοι που ένας ορθόδοξος πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του...Και λέω ένας ορθόδοξος γιατί μόνο αυτός έχει ως τελικό προορισμό τους την Αιώνια Ζωή που μίλησε...
Κύριός μας, αν πιστεύει συνειδητά.

Ο ένας είναι ο γάμος και ο άλλος ο μοναχισμός. Ο γάμος είναι ο συνηθέστερος τρόπος να συνεχίσει κάποιος τη ζωή του μετά από μια ηλικία. Και είναι ο συνηθέστερος αλλά και ο πιο λογικός. Λογικός από κάθε άποψη, πχ. από την άποψη των δυνατοτήτων και της αντοχής των περισσοτέρων ανθρώπων.

Μήπως σκέφτηκε κανείς μας βαθυά, για το Μυστήριο του Γάμου, γιατί οι περισσότεροοι προσφεύγουν εκεί? Προσφεύγουν εκεί γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη της συντροφικότητας και του να μπορέσουν να ελέχουν τα γενετήσια ένστικτά τους. Σίγουρα είναι η αγάπη που αισθάνεσαι για ένα πρόσωπο και η οικογένεια που θες να κάνεις...Όμως ο γάμος είναι ένας ασφαλής τρόπος για να σωθεί ο άνθρωπος με τον ανάλογο αγώνα βέβαια.

Το να ακολουθήσεις έγγαμο βίο, είναι εξίσου δύσκολο και με το να ακολουθήσεις το μοναχικό...Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα και δεν τα σκεφτόμαστε. Απλά, επιφανειακά λέμε, κάνω αυτό που μου ταιριάζει...Γιατί όμως σου ταιριάζει? Είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν έχουν καταλάβει το βαθύτερο νόημα του γιατί παντρεύτηκαν...


Και έρχομαι στο 2ο τρόπο ζωής που είναι ο μοναχισμός.

Ποιος είπε ότι είναι εύκολο να πάει κάνεις να αφιερωθεί στο Θεό? Γνωρίζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι (ότι επάγγελμα και να κάνουν), πόση καθαρότητα του νου χρειάζεται για να πάρεις τέτοια απόφαση? Γνωρίζουν το πόσο μεγάλη θυσία είναι? Γνωρίζουν ότι πρόκειται για χάρισμα που έχει δοθεί σε λίγους μόνο απ το Θεό? Γνωρίζουν αν θα άντεχε κάποιος τον έγγαμο βίο και με το στανιό πρέπει να τον γυρίσουν πίσω? Γνωρίζουν όμως αν αυτά που νοιώθει εκείνος ο άνθρωπος, αν είναι μοναδικά και δεν μπορούν να γίνουν εύκολα αντιληπτά? και άλλα θα έλεγα...



Υπάρχουν και οι ανύπαντροι στον κόσμο. Αλλά εκεί πραγματικά τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα, κυρίως λόγο της μοναξιάς που σίγουρα θα νιώθουν καθώς μεγαλώνουν όλο και περισσότερο.


Όμως για το τέλος θέλω να σταθώ σε 2-3 βασικά πράγματα για να δείξω σε όλους μας το πόσο υποκριτές είμαστε. Ο Χριστός που πάμε με φαινομενική ευλάβεια και τον ασπαζόμαστε, τί ήταν άραγε στη ζωή του...μήπως παράδειγμα θυσίας και μοναχισμού? Δεν είμαστε υποκριτές που λέμε ότι αγαπάμε το Χριστό αλλά δεν καταλαβαίνουμε το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του? Η Παναγία που και αυτή την προσκυνούμε με ακόμη μεγαλύτερη ευλάβεια...δεν ήταν μάνα εκείνη? Δεν εμπόδισε όμως το γιο της! Και δεν το έκανε γιατί σεβάστηκε την ελευθερία του. Μήπως οι τόσοι Άγιοι που βγήκαν απ το μοναχισμό (Εφραίμ, Νεκτάριος κτλ), είναι καλοί μόνο για να τους ζητάμε θαύματα αλλά όχι για να τους μιμηθούμε, όπως μπορούμε στη ζωή μας? Μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε όλους τους αφανείς και γνωστούς αγιάσαντες του έγγαμου βίου?



Αυτά είχα να πω. Δηλώνω απλά τη λύπη και την απέχθειά μου για τον πόλεμο (ορατό και αόρατο) που δέχεται αυτή η ψυχή, ώστε να ξεστρατήσει...Είναι κρίμα για τους δημοσιογράφους να προξενούς τόσα μα τόσα κακά στις μέρες μας. Κυριαρχεί η ελευθεριότητα και η κατάκριση!!! Λυπαμαι επίσης για το επίπεδο της πίστης μας, που την έχει φτιάξει καθένας στα μέτρα του και όπως βολεύεται."troktiko.blogspot.com/