«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εγώ ρόλους, το κοινό ξεχωρίζει. Μου μιλάνε συχνά για τον Τζόνι στα Εγκλήματα, για τον Γρηγόρη από το Είσαι το ταίρι μου, για τον Λεό από τους Μήτσους. Όταν στο δρόμο με φωνάξουν «Γρηγόρη», καταλαβαίνω ότι το σίριαλ προβάλλεται σε επανάληψη. Τα λόγια του κόσμου είναι ό,τι πιο όμορφο για μένα. Υπάρχουν μερικοί που είναι ανάγωγοι, που τη στιγμή που κρατάς τη γαρίδα στο χέρι σού λένε «Ένα αυτόγραφο». Ε, τι να κάνεις; Λες «Μισό λεπτό να σκουπιστώ πρώτα και να σ’ το δώσω και το αυτόγραφο».
«Κλείνω 18 χρόνια στο θέατρο, με έχει αλλάξει ως άνθρωπο, μου έχει ανοίξει τα μάτια της ψυχής μου. Λαμβάνω με τις κεραίες μου οτιδήποτε γίνεται στη ζωή μου, τα φιλτράρω όλα, σαν να τα κρατώ σε ένα κουτάκι, σαν να είναι η αποθήκη που κάποια στιγμή όλα αυτά, από μόνα τους, θα χρησιμοποιηθούν σε κάποιο ρόλο. Το θέατρο μου έχει μάθει να αγαπώ απλόχερα. Παλιά αγαπούσα πιο «εφηβικά», περνούσαν τα πράγματα και δεν τα καταλάβαινα στην ουσία τους. Τώρα ξέρω».
«Είμαι και ελπίζω να παραμείνω αισιόδοξος άνθρωπος. Πάντα λέω «Όλα θα πάνε καλά» και, επειδή η ζωή είναι μικρή, δεν προλαβαίνουμε να αρρωσταίνουμε κάνοντας αρνητικές σκέψεις. Περαστικοί είμαστε, ας περάσουμε καλά».
«Όσο περνάνε τα χρόνια, γελάω όλο και λιγότερο. Με αυτά που συμβαίνουν πιο πολύ θα μπορούσες να κλαις παρά να γελάς αυτή την εποχή. Κι όταν όλη μου η ενέργεια διοχετεύεται στο να προσπαθώ να κάνω τους άλλους να γελάσουν, μερικές φορές ξεχνάω εγώ να γελάω».
«Τις αποτυχίες μου τις είδα ως ένα μάθημα που με βοήθησε στο να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Η αποτυχία είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας διαδρομής, και είναι αναγκαία, γιατί σε κάνει πιο δημιουργικό. Ναι μεν δε θες να σου συμβεί, αλλά, όταν έρχεται, είναι δώρο. Σου χαράζει έναν καινούριο δρόμο όταν εσύ μπορεί να έχεις παρεκτραπεί».
πηγή:Nitro
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου